Metoda Tomasza Arnolda

Jak już widzieliśmy, dyrektorzy szkoły w Rugby byli już od najdawniejszych czasów zwolennikami ćwiczeń fizycznych. Takie nastawienie i wspaniały, otaczający ją teren do gier sprawiły, że szkoła w Rugby mogła lepiej niż inne szkoły zachować wiernie stare tradycje męskiej gry w piłkę. Było zrozumiałe, że w wielu szkołach, w których były tylko podwórza brukowane lub wyłożone cegłą, uczniowie nie mogli się przewracać na ziemię bez narażenia się na kontuzje. To też gra rozwijała się w sposób odmienny, stając się łagodniejsza przez to, że prowadzono piłkę wyłącznie nogą (dryblingiem). Co innego w Rugby, gdzie dzięki miękkiej trawie i ponadto doskonałym piłkom, fabrykowanym od końca XVIII wieku przez szewca Gilberta i jego następców, było możliwe grać w piłkę zarówno nogą jak i ręką.

Do wszystkich tych korzyści doszło to, że szkoła w Rugby pozyskała od roku 1828 jako dyrektora Tomasza Arnolda, tego człowieka, który stał się wielkim reformatorem angielskich metod nauczania. Tomasz Arnold przeznaczył sportom bardzo poczesne miejsce w szkołach i uniwersytetach angielskich, co z gruntu zrewolucjonizowało dotychczasowe metody wychowawcze synów ziemiańskich, jak i nadało nowy kierunek rozwoju sportowi. Dla uzasadnienia swych metod wielki reformator powtarzał: .Wolę, żeby moi uczniowie grali namiętnie w piłkę, niż żeby wykorzystywali swój wolny czas na picie, tańce lub bijatyki, sport jest antidotum niemoralności i dobrym środkiem na brak dyscypliny.. Wychowani w takiej szkole przywykli do regularnej gry w piłkę absolwenci Rugby stali się jako studenci najgorętszymi propagatorami na swoich uniwersytetach gry w piłkę według reguł z Rugby.

Jeszcze jednym szczęśliwym zbiegiem okoliczności dla szkoły w Rugby było to, że z jej szeregów wyszedł Tomasz Hughes. Sławny autor popularnej powieści: .Nauka szkolna Tomka Browna. (Tom Brown Schooldays). Tomasz Hugnes był wykształconym człowiekiem i był równocześnie wielkim zawodnikiem gry w piłkę. Jako przewodniczący rady uczniowskiej spowodował uchwałę, że począwszy od sezonu 1841/42 można biegać z piłką w ręku.

Jednak jak to oświadczył w ankiecie rozpisanej w sprawie początków rugby, absolutnie nic nie wiedział o tym, aby Ellis miał to uczynić przed nim i aby w ogóle był uczniem szkoły w Rugby 18 lat temu. To też bardziej niż symboliczny gest przypisany Ellisowi, reforma wprowadzona przez Tomasza Hughes.a stała się decydująca dla rozwoju naszej gry.

W czasie walnego zgromadzenia uczniów, odbytego w dniu 7.09.1846 roku, przepisy gry dotąd ustnie przekazywane z generacji na generację zostały spisane. I w tym Rugby stało się jeszcze raz prekursorem, gdyż tutaj po raz pierwszy spisano w ogóle przepisy gry w piłkę. Przepisy te, ujęte w 37 artykułach, przechowuje się troskliwie w bibliotece szkoły. Bez wątpienia niektóre były specjalnie pomyślane ze względu na topografię terenu w Rugby. Inne wydają się nam dzisiaj nieco dziwne, jeżeli nie naiwne jak np. ten, który zakazywał wchodzenia na poprzeczkę bramki dla nie przepuszczenia piłki. Jednak w większości przypadków ówczesne przepisy zawierały wszystkie istotne cechy dzisiejszej gry w rugby. Inne szkoły przejęły te przepisy bez większych zmian.

Przy okazji warto wspomnieć, że Chartenhouse, kapitan gry w piłkę nożną (drybling) i przyszłego związku piłki nożnej, nie wydał przepisów na piśmie wcześniej, niż w roku 1861 to jest w 15 lat po Rugby.

Rugby przodowało i z tego jeszcze powodu, że rodzina Gilbertów fabrykowała z ojca na syna piłki dla szkoły. W roku 1851 wystawiono po raz pierwszy na Wystawie Powszechnej w Londynie, piłka Gilbert została uznana za tak doskonałą, że otrzymała jedną z pierwszych nagród. Piłka była owalna z tego prostego powodu, że pęcherze świńskie mają kształt jajowaty i że w owym czasie nie można było niczego innego napełnić powietrzem, aby otrzymać napompowaną piłkę. Zresztą pierwsza piłka zaopatrzona w pęcherz z kauczuku, była również owalna, ponieważ jego wynalazca w 1871 nie był nikt inny, tylko mieszkaniec miasta Rugby, M.Richard Lindon.

---

1 2 [3] 4 5 6